كه از مغز به قلب و از حالت علمى به صورت ايمان در آيد . و تا علم رنگ ايمان به خود نگيرد مايه هدايت ورستگارى نمىگردد ، از باب مثال مىگوييم ، همه ما مىدانيم كه مرده نمىتواند به انسان ضررى برساند ولى در عين حال همگى از آن مىترسيم وحاضر نيستيم يك شب با او در بستر بخوابيم . حال آنكه مرده شور نمىترسد و واهمه ندارد . تفاوت علم ما با علم مرده شور ، در اين است كه علم ما فقط آگاهى است و هنوز به علم خود ايمان نداريم . در حالى كه مرده شور بر اثر ممارست ، مؤمن است و از مرده نمىترسد . علم اين گروه كه الكل مىنوشند علمى است كه به حالت ايمان ( كه بازدارندگى اثر آن است ) در نيامده است . گذشته از اين ، اين گروه يك محاسبه ديگرى نيز مىكنند و آن اينكه زندگى توأم با كيفيت را بر زندگى با كميّت اما بدون كيفيّت مقدّم مىدارند . ودرحقيقت زندگى نخست را بر زندگى دوّم ترجيح مىدهند ومعتقدند شصت سال زندگى با عيش ونوش بهتر از هشتاد سال زندگى پيراسته از آن است . چگونه از خطا مصون مىشوند ؟ عامل باز دارنده پيامبران از گناه روشن شد ، اكنون بايد ديد عامل باز دارنده آنان از خطا چيست ؟ عامل باز دارنده آنان از خطا يك عامل غيبى است كه در روايات از آن به روح القدس تعبير آورده اند . خداوند آنان را با قدرت ونيروئى مجهز كرده كه نمىگذارد آنان به خطا واشتباه بيفتند ، وپيوسته آنان در متن واقعيات قرار مىگيرند و اين لطف الهى در حق آنان براى اين است كه اعتماد مردم را به خود جلب كنند ، و در نتيجه هدايت مردم كه براى آن هدف برانگيخته شده‌اند عملى گردد . ب . دارنده معجزه يكى از ديگر صفات آنان اين است كه بايد براى اثبات حقانيت خود دليل وگواهى همراه داشته باشند و يكى از طرق اثبات حقانيت ، داشتن معجزه است هرچند ، معجزه دليل منحصر